Betekenis van:
opleggen

opleggen

Werkwoord

"iemand een verbod/straf opleggen"

"iemand het zwijgen opleggen"

opleggen

Werkwoord

"We hebben een nieuwe band opgelegd."

opleggen

Werkwoord

"Dexe tafel is opgelegd met mahonie."

opleggen

Werkwoord

"Hij kreeg een boete van driehonderd dollar opgelegd."

voor het opleggen van straffen;
voor het opleggen van sancties, of
De interventiebureaus mogen aanvullende voorwaarden opleggen.
Verzoek tot opleggen van een exploitatieverbod
De lidstaten kunnen opleggen dat de producent wordt vermeld.
het opleggen van boetes aan de aanbestedende dienst, of
De lidstaten kunnen echter extra eisen opleggen, teneinde:
De ordonnateur kan de aanvrager doeltreffende, evenredige en afschrikkende administratieve en financiële sancties opleggen.
De lidstaten kunnen alleen deze „overige gebruiksbeperkingen” opleggen en geen aanvullende gebruiksbeperkingen toevoegen.
Ontvangende lidstaten kunnen indien nodig en overeenkomstig de communautaire wetgeving aangifteverplichtingen opleggen.
Al deze partijen verzetten zich sterk tegen het opleggen van eventuele maatregelen.
Alleen in uitzonderingsgevallen mogen de lidstaten naast de uitvoeringsvoorschriften andere eisen aan beleggingsondernemingen opleggen.
het opleggen van een betaling van 3 EUR voor standaardpoliklinische diensten in openbare ziekenhuizen.”.
De gebruikers hebben een aantal argumenten tegen het opleggen van rechten aangevoerd.
Eisen met betrekking tot de stabiliteit en het opleggen van ro-ro-passagiersschepen