Betekenis van:
disgrace

disgrace
Zelfstandig naamwoord
  • schande; smet op naam of eer; schandvlek
  • a state of dishonor

Synoniemen

Hyperoniemen

Hyponiemen

disgrace
Zelfstandig naamwoord
  • slecht figuur dat iemand slaat
  • a state of dishonor

Synoniemen

Hyperoniemen

Hyponiemen

disgrace
Zelfstandig naamwoord
  • iets schandelijks
  • a state of dishonor

Synoniemen

Hyperoniemen

Hyponiemen

disgrace
Zelfstandig naamwoord
  • schandaal, schande
  • a state of dishonor

Synoniemen

Hyperoniemen

Hyponiemen

to disgrace
Werkwoord
  • onderuithalen
  • reduce in worth or character, usually verbally

Synoniemen

Hyperoniemen

Hyponiemen

to disgrace
Werkwoord
  • bevlekken, bezoedelen, onteren, schenden
  • bring shame or dishonor upon

Synoniemen

Hyperoniemen

Hyponiemen

to disgrace
Werkwoord
  • blameren, schandvlekken
  • damage the reputation of

Synoniemen

Hyperoniemen


Voorbeeldzinnen

  1. You're a disgrace.
  2. Your behavior brought disgrace on our family.
  3. Poverty is a pain, but no disgrace.
  4. He would rather die than disgrace himself.
  5. What you did brought disgrace on the whole class.
  6. I would rather be killed than live in disgrace.
  7. These slums are a disgrace to the city.
  8. I would rather die than live in disgrace.
  9. Is it a disgrace to be divorced with children?
  10. She and her uncle were sad and forlorn in their neglect and disgrace.