Betekenis van:
blijk

blijk
Zelfstandig naamwoord
  • een teken waaruit iets blijkt, bijvoorbeeld deelname
"Hij zond bloemen als blijk van zijn betrokkenheid."
blijk (het ~ | meervoud blijken)
Zelfstandig naamwoord
  • iets waaruit juistheid blijkt; bewijs; bewijs; blijk waaruit men het bestaan of de juistheid van iets kan opmaken; verklaring als getuige
"een blijk van [dankbaarheid]"
"als blijk van [vertrouwen/waardering/medeleven]"

Synoniemen

Hyperoniemen

Hyponiemen

Werkwoord